Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2007

Όνειρο απατηλό



Μια ζωή ολόκληρη μου φαίνονται τα 18 χρόνια που πέρασα δουλεύοντας. Ξεκίνησα μόλις τέλειωσα τις σπουδές μου και είμαι τώρα στα 40. Δουλειά και οικογένεια σε παράλληλους δρόμους. Έτρεχα τα αγόρια μου στα νηπιαγωγεία και αργότερα στα σχολεία και έτρεχα να προλάβω - μήπως και αργήσω να πάω στο γραφείο. Έφευγα από κει και πήγαινα να τα μαζέψω για να φτάσω στο σπίτι πτώμα στην κούραση. Μαγείρεμα, πλυντήριο, σιδέρωμα, διάβασμα των παιδιών, γενέθλια, αγγλικά, πιάνο... Μια ολόκληρη ζωή μέσα στο άγχος. Τα καλοκαίρια δε, που τα σχολεία ήταν κλειστά, εγώ ζούσα ένα μαρτύριο. Τα παιδιά μόνα τους στο σπίτι... Να παίρνω συνέχεια τηλέφωνο να δω τι κάνουν και να είμαι με τη ψυχή στο στόμα. Παπούδες και γιαγιάδες δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ κι ας κάθονταν όλοι στο σπίτι (αυτό το καταπίνω - δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να νοιάζεται για τα δικά μου παιδιά)




Όνειρο ζωής (και άπιαστο) να σταματήσω να δουλεύω για να κοιτάξω επιτέλους τα παιδιά μου (που μεγάλωσαν και δεν τα χάρηκα), το σπίτι μου (που ποτέ δεν πρόλαβα να το καθαρίσω), τον άντρα μου (που όλο παραπονιέται ότι τον παραμελώ) και τον εαυτό μου (που θέλω να κάνω τόσα πράγματα και ποτέ δεν προλαβαίνω).




Τώρα που τα αγόρια μου έγιναν έφηβοι - 12 και 15 !!! - αποκτήσαμε ένα καινούριο μέλος στην οικογένεια : ένα κοριτσάκι !!!! Ε... αυτό ήταν. Σταμάτησα επιτέλους από τη δουλειά. Έχω τώρα ένα βρέφος φροντίσω. Είπα: τις ανάγκες μας εμείς τις κανονίζουμε, παίρνοντας λιγότερα θα ξοδεύουμε λιγότερα. Και στο κάτω - κάτω, κανένας μισθός, όσο μεγάλος κι αν είναι, δεν μπορεί να με κρατήσει μακριά από το μωρό μου.




Είμαι λοιπόν ένα χρόνο τώρα στο σπίτι. Όσο είναι ξύπνιο το μωρό, με κρατά απασχολημένη. Μόλις κλείσει τα μάτια της, τρέχω να ετοιμάσω φαγητό για το μεσημέρι - Μην έρθουν οι άντρες του σπιτιού κουρασμένοι και δεν βρουν να γεμίσουν το στομάχι τους. Το αγγελούδι μου ξυπνά. Θέλει να παίξει. Την βάζω στο καρεκλάκι της και την κουβεντιάζω, ενώ παράλληλα πλένω και τα πιάτα. Δεν αντέχει άλλο - θέλει αγκαλίτσα :) Κάνουμε μια βόλτα στον κήπο. Κρατώντας την στο ένα χέρι ( έτσι δικαιολογούνται τα μπράτσα ! ) προσπαθώ με το άλλο να συμμαζέψω λίγο το σπίτι, να βάλω κανένα πλυντήριο. Το μωρό ξανακοιμάται. Θέλω και γω να κλείσω λίγο τα μάτια μου αλλά είναι ήδη μεσημέρι - δεν προλαβαίνω. Ετοιμάζω το τραπέζι στο τσακ . Μπαίνει ο πρώτος - ρίχνει τη τσάντα του στο πάτωμα και πάει ολόισια στην κατσαρόλα. Να και ο δεύτερος. Σκοντάφτει στην τσάντα του πρώτου που είναι ριγμένη στο πάτωμα και αρχίζει γκρίνια. Τσακώνονται για 1-2 λεπτά και κάθονται στο τραπέζι (αφού πριν έχει αφήσει την τσάντα του μπροστά από το ψυγείο). Τρώνε στα γρήγορα και τρέχουν στους υπολογιστές τους. Πριν προλάβω να μαζέψω τα πιάτα τους, έρχεται και ο σύζυγος. Κάθεται να φάει ευτυχώς χαμογελαστός. "Πως πέρασε το μωρό μου;" με ρωτάει γλυκά. Και πάνω που αρχίζω να πετώ στα σύννεφα και να ξεχνώ την κούραση μου, συνεχίζει: "Τι έδειξαν σήμερα τα πρωινάδικα;" Σηκώνεται να πάρει κάτι από το ψυγείο. Βλέπει την τσάντα και θυμώνει. Την σπρώχνει παρα πέρα. Τρώει και φεύγει αμέσως για τη δουλειά. Η κουζίνα είναι ένα χάος. Μέχρι παπούτσια κάτω από το τραπέζι βλέπω. Ακούω τη μικρή που ξύπνησε. Φωνάζω να την πάρει κάποιος για να μαζέψω την κουζινα. Κανείς. Πάλι εγώ στο ένα χέρι το μωρό μου και με το άλλο να κάνω τις δουλειές. Αρχίζει να με πονάει η μέση μου. Κατεβαίνει ο λεβέντης μου με τα βιβλία στο χέρι. "Είναι ώρα να με πας στο μάθημα". Γρήγορα το μωρό στο κάθισμα του, τη ζώνη του, την πιπίλα, νερό, κανένα παιχνίδι... Τρέχω να προλάβω. Ελπίζω να μην βρεθεί κανένας τροχονόμος στο δρόμο μου γιατί την έβαψα. Στην επιστροφή πέφτω σε μποτιλιάρισμα. Το μωρό κλαίει γιατί της έπεσε η πιπίλα. Τραγουδώ όποια παιδικά τραγουδάκια ξέρω για να την κάνω να ξεχάσει....


Τώρα είναι 11 το βράδυ. Ο άντρας μου, πτώμα στην κούραση, παρακολουθεί στην κουζίνα το ποδόσφαιρο για να χαλαρώσει. Τα αγόρια, αφού ζαλίστηκαν από το πολύ παιχνίδι στους υπολογιστές τους, άπλωσαν στο σαλόνι και χαλαρώνουν στην τηλεόραση. Εγώ, αφού ξεμεσιάστηκα να κοιμήσω το μωρό, έχω πάλι ένα σπίτι αχούρι. Ο νεροχύτης γεμάτος πιάτα και κατσαρόλες (ά... ξαναμαγείρεψα εν τω μεταξύ), οι πάγκοι της κουζίνας... άστα, το πάτωμα γεμάτο τσάντες, παπούτσια, παιχνίδια, βιβλία. Δεν έχω πια δυνάμεις να συμμαζέψω ξανά. Αύριο το πρωί ίσως ... Κάθομαι στον υπολογιστή μου και όλοι με κοιτάζουν και κουνούν τα κεφάλια τους. " Τυχερή !!! Αύριο όλοι έχουμε σχολείο και δουλειά και συ θα ξεκουράζεσαι στο σπίτι!!!"

Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2007

Χαρά μου


Τέτοιες μέρες, 11 μήνες πριν, ξαπλωμένη υποχρεωτικά από κρεβάτι σε καναπέ και ανάποδα, περίμενα να μείνω μόνη για να βάλω τα κλάματα... Βρισκόμουν στον τελευταίο μήνα της εγκυμοσύνης μου και είχα πρόωρες συσπάσεις. Φοβόμουνα όμως...για το μωρό μου, για τη ζωή μου, για τα άλλα μου τα παιδιά. Πίστευα πως κάτι θα πάει στραβά και θα τελειώσω. Έτσι μου είπε ο γυναικολόγος μου πριν κάμποσα χρόνια, που γέννησα για τελευταία φορά. "Είχες μεγάλη αιμορραγία και κινδύνεψες πολύ... Δεν πρέπει να το ρισκάρεις ξανά..." Και γω, όλα αυτά τα χρόνια (12 στο σύνολο) κοιμόμουν και ξυπνούσα μ'αυτή την έννοια. Τώρα που ήρθε αυτό το μωρό, το ήθελα τόσο πολύ και φοβόμουν άλλο τόσο. Πέρασα λοιπόν όλους τους μήνες της εγκυμοσύνης μου μέσα σε άγχος και κλάμα. Να θέλεις κάτι τόσο πολύ και να φοβάσαι που το έχεις.... Μια μάχη συναισθημάτων μέσα στην ψυχή μου, που μαζί με τις ορμόνες μου που ήταν στις "χαρές" τους.... με έκαναν ένα μάτσο χάλια. Μέσα στα κλάματα και στις προσευχές πέρασε ο καιρός (ατέλειωτος !) και γέννησα επιτέλους. Και το θαύμα έγινε και πήγαν όλα καλά κι ας μην το περίμενε κανένας....


Σήμερα, 11 μήνες μετά, κοιτάζω το κοριτσάκι μου που μεγάλωσε τόσο και δεν το πιστεύω. Όσο δύσκολα πέρασε η περίοδος της εγκυμοσύνης, τόσο γρήγορα περνά ο καιρός από τότε που γεννήθηκε. Και μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα. Κάνει τα πρώτα της βήματα, λέει τις πρώτες της λεξούλες, αγκαλιάζει, στέλνει φιλάκια, προσπαθεί να τραγουδήσει, να σφυρίξει και κάνει όλους μας ευτυχισμένους.


Πόσο άλλαξε η ζωή μου με τον ερχομό της! Περιορίστηκα πολύ - και δεν ήμουνα έτσι συνηθισμένη... αλλά το απολαμβάνω. Δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτε... αλλά δεν με ενοχλεί. Δεν κοιμάμαι όσο πριν και νιώθω κουρασμένη... αλλά δεν θα την άλλαζα με τίποτα στον κόσμο. Νομίζω πως πάντα το περίμενα αυτό το μωρό.


Θεέ μου... την κοιτάζω και δεν την χορταίνω. Είναι γλύκα... Ας είναι πάντα καλά....